تهران ، خیابان پاسداران ، بوستان دهم ، پلاک 121 ، واحد 8 ، طبقه سوم

Search
Close this search box.
اختلالات-پرخوری-

اختلال پرخوری چگونه درمان می شود؟

اختلال پرخوری یا  BED (Binge Eating Disorder)  نوعی اختلال تغذیه ای در غذا خوردن است که به عنوان یک تشخیص رسمی شناخته شده است. این اختلال تقریباً 2 درصد از افراد سراسر جهان را تحت تأثیر قرار می دهد و می تواند باعث بروز مشکلات سلامتی مرتبط با رژیم غذایی، مانند سطح کلسترول بالا و دیابت شود.

اختلال پرخوری فقط مربوط به غذا نیست، به همین دلیل است که این اختلال به عنوان یک اختلال روانپزشکی شناخته می شود. افراد معمولاً به عنوان راهی برای مقابله با یک موضوع عمیق تر یا شرایط روانی دیگر مانند اضطراب یا افسردگی به پرخوری رو می آورند و به اختلال پرخوری دچار می شوند. در این مقاله با هم به علائم، علل ابتلا، خطراتBED  و همچنین نحوه دریافت کمک و حمایت برای غلبه بر آن می پردازیم.

 

اختلال پرخوری چیست و چه علائمی دارد؟

افراد مبتلا به BED ممکن است جتی در شرایطی که گرسنه نباشند در مدت زمان کوتاهی حجم زیادی غذا بخورند. استرس یا فشار روحی و عاطفی اغلب در ابتلا به این اختلال نقش دارند و می توانند باعث شروع یک دوره پرخوری افراطی در فرد شود.

ممکن است فرد در حین پرخوری احساس رهایی یا تسکین کند اما پس از آن احساس شرم یا از دست دادن کنترل را تجربه کند.

برای اینکه یک پزشک متخصص بتواند BED را تشخیص دهد، فرد باید سه مورد و یا بیشتر از سه مورد از علائم زیر را داشته باشد:

  • غذا خوردن بسیار سریعتر از حد معمول
  • غذا خوردن به محض اینکه فرد احساس ناراحتی کند
  • غذا خوردن تا جایی که فرد به طرز آزار دهنده ای احساس سیری زیاد کند
  • خوردن مقادیر زیادی غذا، بدون داشتن احساس گرسنگی
  • تنهایی غذا خوردن به دلیل احساس خجالت و شرم
  • احساس گناه یا انزجار از خود

افراد مبتلا به BED اغلب در مورد پرخوری، شکل بدن و وزن خود احساس ناراحتی و خجالت شدید می کنند.

بیشتر بخوانید: پراشتهایی عصبی؛ علائم و درمان آن

ناهنجاری-های-بیولوژیکی-در-اختلال-پرخوری-min

چه چیزی باعث اختلال پرخوری می شود؟

علل ابتلا به اختلال BED به خوبی شناخته نشده، اما به احتمال زیاد به دلیل عوامل زمینه ساز مختلفی افراد ممکن است به این اختلال دچار شوند، از جمله این عوامل می توان به موارد زیر اشاره کرد:

دید فرد نسبت به بدن خود

افراد مبتلا به BED اغلب دید و تصویری بسیار منفی نسبت به بدن خود دارند. نارضایتی از فرم و ظاهر بدن و رژیم غذایی به ایجاد این اختلال کمک می کند.

پرخوری

افراد مبتلا به این اختلال اغلب پرخوری را به عنوان اولین علامت این اختلال گزارش می کنند. این امر شامل پرخوری در دوران کودکی و نوجوانی می شود.

جنسیت

بروز اختلال BED در زنان بیشتر از مردان است. در ایالات متحده، 3.6٪ از زنان و 2.0٪ از مردان در مقطعی از زندگی خود اختلال  BED  را تجربه می کنند. این ممکن است به دلیل عوامل بیولوژیکی زیربنایی باشد.

تغییرات در مغز

نشانه هایی مبنی بر اینکه افراد مبتلا به BED ممکن است تغییراتی در ساختار مغز خود داشته باشند وجود دارد. این تغییرات منجر به افزایش واکنش شدید به غذا و داشتن کنترل کمتر بر روی خود می شود.

ژنتیک

افراد مبتلا به BED ممکن است حساسیت بیشتری نسبت به دوپامین داشته باشند. دوپامین یک ماده شیمیایی در مغز است که مسئول احساس پاداش و لذت در انسان است. از لحاظ بحث ژنتیکی بودن، همچنین شواهدی قوی مبنی بر ارثی بودن این اختلال وجود دارد.

اندازه بدنی

تقریباً 50 درصد از افراد مبتلا به اختلال BED از چاقی نیز رنج می برند و 25 تا 50 درصد از بیمارانی که به دنبال جراحی کاهش وزن هستند، عوامل زمینه ساز ابتلا به BED را دارند. مشکلات وزنی ممکن است هم علت و هم نتیجه این اختلال باشد.

سایر شرایط روانی

تقریباً 80٪ از افراد مبتلا به BED حداقل یک اختلال روانی دیگر مانند فوبیا، افسردگی، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، اختلال خلقی دوقطبی، اضطراب یا سوء مصرف مواد مخدر دارند. بخشی از پرخوری می تواند توسط استرس، رژیم غذایی، احساسات منفی مربوط به وزن یا شکل و فرم بدن، در دسترس بودن غذا یا بی حوصلگی ایجاد شود.

عوامل روانی مانند افسردگی و پرخوری به شدت با هم مرتبط هستند. بسیاری از پرخورها یا افسرده هستند یا قبلاً بوده اند. این افراد ممکن است در کنترل تکانه و مدیریت و بیان احساسات خود مشکل داشته باشند. اعتماد به نفس پایین، تنهایی و نارضایتی از بدن نیز ممکن است در پرخوری نقش داشته باشد.

آسیب عاطفی

تجربه رویدادهای استرس زا در زندگی، مانند مورد سوء استفاده قرار گرفتن، مرگ، جدایی از یکی از اعضای خانواده یا تصادف رانندگی، از عوامل زمینه ساز ابتلا به این اختلال هستند. مورد تمسخر و زورگویی قرار گرفتن در دوران کودکی به دلیل چاقی نیز ممکن است در این امر نقش داشته باشد.

عوامل اجتماعی

عوامل اجتماعی و فرهنگی، فشار اجتماعی برای لاغر شدن می تواند به احساس شما بیفزاید و به غذا خوردن عاطفی شما دامن بزند. برخی از والدین ناخواسته با استفاده از غذا برای آرامش، اخراج یا پاداش دادن به فرزندان خود زمینه را برای پرخوری فراهم می کنند. کودکانی که در معرض نظرات انتقادی مکرر در مورد بدن و وزن خود هستند نیز آسیب پذیر هستند، مانند آنهایی که در دوران کودکی مورد آزار جنسی قرار گرفته اند.

ناهنجاری های بیولوژیکی

ناهنجاری های بیولوژیکی می تواند به پرخوری کمک کند. برای مثال، هیپوتالاموس (بخشی از مغز که اشتها را کنترل می‌کند) ممکن است پیام‌های درستی درباره گرسنگی و سیری ارسال نکند. محققان همچنین یک جهش ژنتیکی پیدا کرده اند که به نظر می رسد باعث اعتیاد به خوردن غذا می شود. در نهایت، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد سطوح پایین سروتونین شیمیایی مغز در خوردن اجباری نقش دارد.

برای درمان اختلال پرخوری چه گزینه هایی وجود دارد؟

برنامه درمانی اختلال BED به علل ابتلا و شدت اختلال پرخوری و همچنین اهداف و شرایط روحی و روانی فرد بستگی دارد. درمان ممکن است رفتارهای پرخوری، وزن اضافی، دید فرد نسبت به بدن خود، مسائل مربوط به سلامت روان یا ترکیبی از این ها را هدف قرار دهد. گزینه های درمانی به طور کلی عبارتند از: درمان شناختی رفتاری، روان درمانی بین فردی، رفتار درمانی دیالکتیکی، درمان کاهش وزن و استفاده از برخی داروهای تجویزی توسط پزشک متخصص. یک یا چند مورد از این روش های درمانی را می توان به صورت یک به یک و مرحله ای، در یک محیط گروهی، یا در قالب خودیاری برای درمان این اختلال به کار گرفت. در برخی از افراد، ممکن است فقط یک نوع درمان مورد نیاز باشد، در حالی که برخی دیگر ممکن است نیاز باشد که ترکیبات مختلفی را تا زمانی که بهبودی کامل پیدا کنند، امتحان شوند. یک متخصص پزشکی یا سلامت روان می تواند در مورد انتخاب برنامه درمانی اختصاصی و فردی بهترین مشاوره تغذیه را به شما ارائه دهد.

نکاتی برای کمک به افراد مبتلا به اختلال پرخوری

 
 
 
 

هر چه مدت طولانی تری یک اختلال خوردن تشخیص داده نشده و درمان نشده باقی بماند، غلبه بر آن دشوارتر خواهد بود، بنابراین از عزیزتان بخواهید که تحت درمان قرار گیرد.

حامی آنها باشید. سعی کنید بدون قضاوت به حرفای آنها گوش دهید این اطمینان را به آنها بدهید که تمایل دارید به صحبت هایشان گوش دهید. اگر عزیزتان در مسیر بهبودی دچار لغزش شد، به او یادآوری کنید که به این معنا نیست که نمی‌تواند برای همیشه پرخوری را ترک کند.

از توهین، یا ایجاد احساس گناه در این افراد خودداری کنید. پرخورها به اندازه کافی نسبت به خود و رفتارشان احساس بدی دارند. قضاوت یا اولتیماتوم دادن به یک پرخور فقط باعث افزایش استرس و بدتر شدن وضعیت وی می شود. در عوض به آنها بفهمانید که به سلامت و شادی آن شخص اهمیت می دهید و همچنان در کنارشان خواهید بود.

منابع:

https://www.healthline.com/nutrition/binge-eating-disorder#causes

 

 

مطالب مرتبط
دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

هجده + نوزده =